Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur. Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit. Nemo igitur esse beatus potest. Sit enim idem caecus, debilis. Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Sed ego in hoc resisto; Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Bork Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu. Duo Reges: constructio interrete. Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset. Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Bork Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Quae sequuntur igitur?

Prioris generis est docilitas, memoria; Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Vulgo enim dicitur: Iucundi acti labores, nec male Euripidesconcludam, si potero, Latine; Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Efficiens dici potest.

Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? An dolor longissimus quisque miserrimus, voluptatem non optabiliorem diuturnitas facit? Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit;

Sint modo partes vitae beatae. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Itaque his sapiens semper vacabit. Cur id non ita fit? In motu et in statu corporis nihil inest, quod animadvertendum esse ipsa natura iudicet? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset. Ita multa dicunt, quae vix intellegam.

Primum Theophrasti, Strato, physicum se voluit; In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Age, inquies, ista parva sunt. Sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus? Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus;

Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Res enim fortasse verae, certe graves, non ita tractantur, ut debent, sed aliquanto minutius. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Idemne, quod iucunde? Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Falli igitur possumus. Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat.

Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Esse enim, nisi eris, non potes. Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Quamvis

enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Sed potestne rerum maior esse dissensio?

Pauca mutat vel plura sane; Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus;

Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Si longus, levis; Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Quae cum dixisset, finem ille. Sint ista Graecorum; At enim hic etiam dolore.