An nisi populari fama? Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Collige omnia, quae soletis: Praesidium amicorum. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Nam si +omnino nos+ neglegemus, in Aristonea vitia incidemus et peccata obliviscemurque quae virtuti ipsi principia dederimus; Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem.

Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Si autem id non concedatur, non continuo vita beata tollitur. Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Bork

Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; An haec ab eo non dicuntur? Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Age, inquies, ista parva sunt. Nemo igitur esse beatus potest. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio.

Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Sed haec omittamus; Cave putes quicquam esse verius. Erat enim res aperta. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quis enim confidit semper sibi illud stabile et

firmum permansurum, quod fragile et caducum sit? Totum autem id externum est, et quod externum, id in casu est. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Sed quid ages tandem, si utilitas ab amicitia, ut fit saepe, defecerit? Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Quid iudicant sensus?

An me, inquis, tam amentem putas, ut apud imperitos isto modo loquar? Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Beatus sibi videtur esse moriens. Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus.

Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Sed plane dicit quod intellegit. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Quod vestri non item. Hoc non est positum in nostra actione. Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat.

Nullus est igitur cuiusquam dies natalis. Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Sin aliud quid voles, postea. Amicitiam autem adhibendam esse censent, quia sit ex eo genere, quae prosunt. Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem.

Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Age sane, inquam. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Duo Reges: constructio interrete. Nec enim, dum metuit,

iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.