At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Ea possunt paria non esse. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur; Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers?

Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Ut optime, secundum naturam affectum esse possit.

Cuius tanta tormenta sunt, ut in iis beata vita, si modo dolor summum malum est, esse non possit. Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Pauca mutat vel plura sane; Tu autem, si tibi illa probabantur, cur non propriis verbis ea tenebas? Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat. Omnis enim est natura diligens sui. Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Duo Reges: constructio interrete. Si id dicis, vicimus. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Minime vero istorum quidem, inquit. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni;

Ratio quidem vestra sic cogit. Ut ad minora veniam, mathematici, poëtae, musici, medici denique ex hac tamquam omnium artificum officina profecti sunt. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Quae

contraria sunt his, malane? Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas; Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Hoc mihi cum tuo fratre convenit.

Nam his libris eum malo quam reliquo ornatu villae delectari. Ea, quae dialectici nunc tradunt et docent, nonne ab illis instituta sunt aut inventa sunt? Quorum altera prosunt, nocent altera. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Nescio quo modo praetervolavit oratio. Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata. Equidem e Cn.

Omnia peccata paria dicitis. Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo. Minime vero, inquit ille, consentit. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius. Contineo me ab exemplis. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.

Reguli reiciendam; Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas.

Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. At modo dixeras nihil in istis rebus esse, quod interesset. Nec mihi illud dixeris: Haec enim ipsa mihi sunt voluptati, et erant illa Torquatis. Refert tamen, quo modo. Sin aliud quid voles, postea. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. At hoc in eo M. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes;

Itaque a sapientia praecipitur se ipsam, si usus sit, sapiens ut relinquat. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam

sententiam. Ipse Epicurus fortasse redderet, ut Sextus Peducaeus, Sex.