Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Inde igitur, inquit, ordiendum est. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Prioris generis est docilitas, memoria; Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Sed ad illum redeo. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Is es profecto tu. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Quae cum essent dicta, discessimus. Duo Reges: constructio interrete. Erit enim mecum, si tecum erit.

Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Quid ergo dubitamus, quin, si non dolere voluptas sit summa, non esse in voluptate dolor sit maximus? Ita redarguitur ipse a sese, convincunturque scripta eius probitate ipsius ac moribus. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam.

Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare. At iam decimum annum in spelunca iacet. Utram tandem linguam nescio? Eadem nunc mea adversum te oratio est. Memini vero, inquam; Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit. Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere. Bork Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas?

Ut aliquid scire se gaudeant? Tu autem

negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Intrandum est igitur in rerum naturam et penitus quid ea postulet pervidendum; Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? At iam decimum annum in spelunca iacet.

Quia, si mala sunt, is, qui erit in iis, beatus non erit. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo.

Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. Bork Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat.

Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Rationis enim perfectio est virtus; Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur?

Magna laus. Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Quid ergo hoc loco intellegit honestum? Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Sin aliud quid voles, postea. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; De hominibus dici non necesse est. Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret.

Ratio quidem vestra sic cogit. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice

disputare? Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam.