Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Nemo igitur esse beatus potest. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius.

Omnium enim rerum principia parva sunt, sed suis progressionibus usa augentur nec sine causa; Nos cum te, M. Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare? Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus;

Beatus sibi videtur esse moriens. Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Nihil illinc huc pervenit. Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest.

Duo Reges: constructio interrete. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est.

Te enim iudicem aequum puto, modo

quae dicat ille bene noris. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non semper, inquam; Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Nec hoc ille non vidit, sed verborum magnificentia est et gloria delectatus. Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Quare ad ea primum, si videtur; Sint modo partes vitae beatae.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Certe nihil nisi quod possit ipsum propter se iure laudari. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus.

Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui? Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat. Haec quo modo

conveniant, non sane intellego. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere.

Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? An me, inquis, tam amentem putas, ut apud imperitos isto modo loquar? Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt.

Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Aliter autem vobis placet. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant. Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis.