Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Audeo dicere, inquit. Cur haec eadem Democritus? Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis;

Beatus sibi videtur esse moriens. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Eaedem res maneant alio modo. Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat?

Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Minime id quidem, inquam, alienum, multumque ad ea, quae quaerimus, explicatio tua ista profecerit. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Sed virtutem ipsam inchoavit, nihil amplius. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Quamquam id quidem, infinitum est in hac urbe; Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Et nemo nimium beatus est; An haec ab eo non dicuntur? Duo Reges: constructio interrete. Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;

Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Qui autem esse poteris, nisi te amor

ipse ceperit?

Sed ad rem redeamus; Haec igitur Epicuri non probo, inquam. At iam decimum annum in spelunca iacet. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim.

Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. A mene tu? An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus?

Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat? Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere. Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Sed quid sentiat, non videtis.

Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Quae cum essent dicta, finem fecimus et ambulandi et disputandi. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Hoc non est positum in nostra actione. At negat Epicurus-hoc enim vestrum lumen estquemquam, qui honeste non vivat, iucunde posse vivere. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt.

Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Cur iustitia laudatur? Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Gerendus est mos, modo recte sentiat. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? In motu et in statu corporis nihil inest, quod animadvertendum esse ipsa natura iudicet? Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Facile est hoc cernere in primis puerorum

aetatulis.