Duo Reges: constructio interrete. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Quid, de quo nulla dissensio est? Hic ambiguo ludimur. Qui bonum omne in virtute ponit, is potest dicere perfici beatam vitam perfectione virtutis;

Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Sedulo, inquam, faciam.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Gerendus est mos, modo recte sentiat. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum.

Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Prave, nequiter, turpiter cenabat; Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt. Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Illud non continuo, ut aeque incontentae. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem;

Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Qualem igitur hominem natura inchoavit? Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Sed fortuna fortis; Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt.

Itaque vides, quo modo loquantur, nova

verba fingunt, deserunt usitata. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo. Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Nam his libris eum malo quam reliquo ornatu villae delectari.

Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; Quod, inquit, quamquam voluptatibus quibusdam est saepe iucundius, tamen expetitur propter voluptatem. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Ac tamen hic mallet non dolere. Illud non continuo, ut aeque incontentae. Ergo, inquit, tibi Q. Hoc non est positum in nostra actione. Facile pateremur, qui etiam nunc agendi aliquid discendique causa prope contra naturam vígillas suscipere soleamus. Mihi enim satis est, ipsis non satis.

Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur. Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam. An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus.

Nulla erit controversia. Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. Igitur

neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior.

Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Bork Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Graece donan, Latine voluptatem vocant. Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;