Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Quibus ego vehementer assentior. Quid iudicant sensus? Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Tum mihi Piso: Quid ergo?

Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Res tota, Torquate, non doctorum hominum, velle post mortem epulis celebrari memoriam sui nominis. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio.

Minime vero, inquit ille, consentit. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque homo in primis ingenuus et gravis, dignus illa familiaritate Scipionis et Laelii, Panaetius, cum ad Q. Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur.

Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Introduci enim virtus nullo modo potest, nisi omnia, quae leget quaeque reiciet, unam referentur ad summam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Haec dicuntur fortasse ieiunius;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis. Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico? Duo Reges: constructio interrete. Ac tamen hic mallet non dolere. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Quare conare, quaeso.

Hoc non est positum in nostra actione. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas

commovere? Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis.

Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Sed ille, ut dixi, vitiose. Atque etiam valítudinem, vires, vacuitatem doloris non propter utilitatem solum, sed etiam ipsas propter se expetemus. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Homines optimi non intellegunt totam rationem everti, si ita res se habeat. Beatus sibi videtur esse moriens. Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia;

Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Odium autem et invidiam facile vitabis. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Si enim ad populum me vocas, eum. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus;

Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Partim cursu et peragratione laetantur, congregatione aliae coetum quodam modo civitatis imitantur; Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Res enim fortasse verae, certe graves, non ita tractantur, ut

debent, sed aliquanto minutius. Bork

Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum. Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi.